BOREDOM ang itawag mo sa akin

Ikaw ba’y nalulungkot?

Prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt!!!!!!

Time out! Ayoko na!

Madalas kapag inaabot ako ng topak hindi ko alam kung anong gusto kong gawin sa isang araw, matutulog, magcocomputer, lalabas, makikipagkwentuhan, maglilinis ng bahay, maliligo, kakain, magkakape or milo (Oo matigas ang ulo ko) , kakain ng pandesal, maglilinis ng bahay, sisiyasatin lahat ng mga kung anik anik na meron ako sa bahay, uupo, tatayo, magkakamot ng ulo. Sssshheeeesssssshhhh! Andami! Nakakalito!

Minsan kapag naiisip kong ilang buwan na pala akong “stuck” sa bahay para bang nakakaramdam ako ng lungkot. Oo, naiisip ko ang buhay dalaga, outgoing (kasi laging asa labas, in short, layas) hypher, active, superb ang energy at walang kapaguran… tsk! tsk! teka parang iisa lang ang ibig sabihin ng mga huling salitang yun ah? . Malakas ang topak sa utak at kung ano ano lang ang gustong gawin. Haizt! Naisip ko na lang, wala pa lang espesipikong tinatahak ang buhay ko (naks! anlalim! hehe…)

Ilang mga bagay ang aking napagtanto, ngayon ngayon lang.

Kung minsan hindi mo alam kung anong gusto mo sa buhay mo. At madalas hindi mo alam ang gusto mong gawin. Lumulutang ang utak mo na para kang high sa kung anong cough syrup na meron sa bahay nyo.

Hindi mo malaman kung ano ang ikikilos, sasabihin, gagawin at susundin. Lutang ang kaluluwa mo at  para kang may isang drum na tubig sa utak na hindi naman kailangan, dagdag bigat lang, pero wala namang laman.

Wala ka ring pakialam sa kung anong meron at wala ka. Kung ano lang ang matira at kung anong meron ka, then deal with it! choices are, you have too much, or too less?!. tama ba yun?  Nyemas! at naramdaman ko na lang na sa mga oras na ito eh namamanhid yung binti ko, grrr…. linsyak na to kanina pa ako pinahihirapan! nak ng tokwa o!

Kung nalulungkot ka o kung ano pa man hindi mo alam, isa lang ang sure ka, bored ka as in bored! with e at d. Sagad hanggang buto ang pagkainip mo at walang makakapag pawala nito kundi kape at pandesal sa ganap na ika walo ng gabi, haha… ( wala bang taho jan?)

Sa mga oras na ito, nakaisip  ako ngscientific name na  itatawag sa sakit kong ito…BOREDOM… bored lang ako.

Sana bukas wala na to.

Sana…

Six Months On the Way

Ilang buwan na lang at magluluwal na ako ng isang sanggol sa mundo. Nakakatakot isipin kung minsan pero pinalalakas ko na lamang ang loob ko. Nakamamanghang isipin na totoo pala na sa sinapupunan ng isang babae magmumula ang pagusbong ng isang buhay na kung iyong iisipin napakahirap arukin. “Hail! The Almighty GOD” sa paglalang niya ng mga bagay bagay na tanging pananampalataya lamang ang makapagbibigay ng mga kasagutan.

May 13, 2009, Miyerkules, halos dalawang linggo na rin ang nakakaraan nagpaultrasound ako mga dakong alas diyes ng umaga. Twenty minutes after nalaman ko mula sa papel na ibinigay nila sa akin na Breech ang Fetal Presentation ng anak ko, in short, suhi. Hindi nalaman ang gender ng bata dahil nga sa posisyon nya sa tiyan ko. Okay naman kung tutuusin ang bata dahil active naman ang movement niya at ayos rin ang heartbeat, dangan nga lamang hindi pa siya nakapwesto ng maayos. Nagalala ako, pero sabi naman ng nanay umiikot pa naman daw yun, at pwede nga raw ipaayos dun sa midwife na nagpaanak sa ate ko.

Nitong nakaraang dalawang linggo lagi na akong maysakit. Hindi makabangon, may ubo at sipon, lagi pang sumasakit ang tiyan ko sa hindi ko malamang dahilan. Ewan, wala naman akong mapagtanungan kung bakit. Ayoko kasing lumabas ng bahay or dumalaw sa nanay ko dahil sa mga nakakabwisit na puna ng puna sa akin kapag nakikita nila ako, kung ano anong mga sinasabi. Hindi man lang yata nila naisip na maramdamin ang buntis. Haizt! Kainis! Bakit ba may mga taong napaka manhid? Grrrrr….

DEAR DIARY

Maaga akong nagising ngayon, mga 6:30 am. Nakapagalmusal din ng maaga at hanggang sa mga oras na ito ganap ng ika sampu ng umaga eh hindi pa rin ako bumabalik sa pagtulog. Naisip ko baka naman manasin ako nito sa kaka-kain tulog. Nakaoline din ako ngayon sa site ng ASMSI. Naisip kong magkalkal ng mga recent posts ko sa “dear diary” section. Mabilis kasi ang BRO ko ngayon. Wala lang nakakatuwa lang balikan. Pati mga sagot ng mga ilang mahilig mangulit at sadya lang talagang makulit.

Heto ang ilan sa aking mga recent posts courtesy of ASMSI (www.asmsi.org.ph)

Mon Mar 24, 2008 1:26 pm

Namimiss ko na yung mga taong dating nagpapasaya at nagpapagaan ng pag-ikot ng buhay ko. Mga nilalang na walang sawa sa pagtawa ng pagtawa. Ilang months na akong puro trabaho… trabaho.. trabaho… Hindi ko naman pwedeng ipagsawalang bahala ang mga obligasyon ko sa buhay pero sana man lang may kaunting appreciation mula sa mga taong pinagbubuhusan ko ng lahat ng pagsisikap na ito. Ang nakakalungkot lang patuloy ang pagtaas ng demand nila, hindi man lang ata nila nakikitang nahihirapan ako, kaso… ang tanong, naiisip man lang kaya nila yun?Fri

Apr 11, 2008 2:49 pm

Dear,

if i were given this chance to be a guy for a day, i’d probably…

…participate in a drag race

…kick my ex off his butt

…befriend my crush and fish information about me

…ask the prettiest of my girl friends out on a date

…wear a basketball jersey

…walk topless under the rain

…go home and tell Mom I’m his youngest SON

…dress like justin timberlake or Ne-Yo

…kiss one of my gay friends

…make out with the hottest chick

…make her fall so deeply in love

…and lastly,

…break her fall.

Tue Jun 17, 2008 2:54 pm

Dear,

Nilalamon ako ng lungkot, nagpalamon naman ako!, huhu…
Ang saklap naman! Down and sistema ko ngayon.
Kelan ko kaya maayos ito?
Tsk! Tsk!

Tue Jul 22, 2008 12:56 pm

Dearest;

Aalis na rin pala ang Pareng Mhike ko. Ayun at susunod pala sa aking Kaibigang si Kakoii. SAna maging okay sila duon. Maalala sana nilang magpasalubong ng noodles na masarap mula sa mga Japon. Siya nga pala. Malapit na ang haberday ko. Sana maging okay naman yun. Tumatanggap nga pla ako ng mga gifts, CASH or IN KIND mula next week hanggang August 17th . Hintay ko na lang kung may makakaalala.

(Paalala sa AUGUST 1 and bertday ko!?.. nyak!… nyak!…)

Hirap pla ng tumatanda na nagiging demanding.

Yun lang!?..

Fri Aug 08, 2008 8:17 am

Dearest;

Triple 8 ang araw na ito. Lucky number. Sana lucky day din para sa akin. Marami akong dapat na paghandaan this month at sa mga susunod pa. Kailan kaya ako magiging handa para sa lahat? Mahirap ng mangapa. Delikado. Sana ayos lang ang lahat. Wag sanang mauwi sa wala ang lahat ng mga pagsisikap at paghihirap ko. May tiwala naman ako sa kanila. Saka sinasamahan ko palagi ng dasal. Lakasan lang ng fighting spirit to! OK na!

Fri Nov 14, 2008 1:58 pm

Dearest;

Kung may magagawa lang ako para hindi ko siya masaktan gagawin ko. Pero kahit ano pa man ang gawin ko. Masasaktan pa rin sya. Ako, hindi ko man maamin sa sarili ko na mas nasasaktan ako alam ko na ilang buhos ng luha na naman ang papatak mula sa mga mata ko. Alam kong hindi pwede kaya hindi na namin ito dapat pang paigtingin dahil kung hindi pareho lang kaming masasaktan ng husto.

Tue Nov 25, 2008 9:48 am

Dearest:

“The heart hides what you can’t say, but the eyes say what the heart tries to hide. It would hurt less to hear a sounding goodbye than hear a stay and see the eyes lie.”

Thu May 14, 2009 8:13 pm

Dearest;

Sa wakas nakabalik na rin ako! Hindi man siguro madalas pero babalik balik pa rin. Birthday ng ANGEL ko kahapon. 20 plus na siya! Hehe… Magkasama naman kami kahapon sa mall bumili ng ilang bagay at gifts na rin. Hindi na kami naghanda kasi nagouting naman kami nung monday kasama buong family niya at mga pamangkin, ako nga lang ang sabit dun eh! Harr…harr.. sabi pa nga ni Papa Bear (in-law ko) malaki na raw pala ang pamilya niya. Naalala ko tuloy ang aking TATAY may isang pagkakataon din nuong buhay pa siya na sinabi niya yun parehong salita na yun.

Siyanga pala medyo lumalaki na daw ako ngayon. Alam mo na buntets! wahehe…five months on the way na ako. Sa June 02 six months na. Nagpaultrasound na din kami kahapon ayun ang junakis ko matigas ang ulo akalain mo ba namang suhi siya (Breech Fetal Presentation) pero okay naman daw siya active at maayos ang heartbeat so malamang eh healthy siya. Sayang nga lang hindi pa nalaman kung gurl or boy ba? suhi nga kasi.

Medyo nagalala naman kami kasi baka macaesarian ako. Ang mahal nun! Saka isipin ko na lang na hihiwain ako sa tiyan! Inay ko po! Matagal pa naman ang recovery nun. Masakit at mahal in short. Pero sabi naman ng NANAY ko madadaan pa naman daw yun sa alaga saka iikot pa naman daw yun at aayos ng puwesto. Sana nga makuha sa pihit eh. Pagdasal mo ko ha?

Yung mga nagulat sa kinuwento ko sayo sabihin mo na lang ganun talaga. Saka mag 25 na ako by August eh, mabuti nga at nakahabol pa. Hehe..

Dito na lang!
Ingat!

Hehe.. Etong latest lang yata ang post kong matino. Latest kasi anong petsa pa nung huli akong nagpost. Ayun back on trach, return of the comeback! Adios!

A Sounding Goodbye

Isang old post na nahagilap ko kanina lang. Isi-share ko lang at babalikan kung gaano ako kalungkot nung mga panahong sinulat ko ito.

“The heart hides what you can’t say, but the eyes say what the heart tries to hide. It would hurt less to hear a sounding goodbye than hear a stay and see the eyes lie.”

Isang sapul sa pusong forwarded quote mula sa isang matalik na kaibigan. Natagpuan ko na lamang ang sariling nagiisip kung ano nga ba talaga ang nararamdaman ko. Baka nga nasasanay lamang ako na kasama ka palagi kaya akala ko hindi na ako mabubuhay ng wala ka. Oo, alam kong marami tayong masasayang alaala pero alam ko sa sarili kong hindi sapat yun para lang masabi ko sa sarili ko na “MAHAL KITA” Hindi ikaw ang unang taong nakasama ko. Masasabi kong dalawang beses na akong nagmahal ng sobra ngunit hindi ko masasabing ikaw ang pangatlo. Takot na ako. Hindi na ako makapagbuhos ng pagmamahal mula pa nung isang taon ayon sa paniniwala ko. Kung tutuusin hindi ako nagkulang sayo. Pinilit kong yakapin lahat ng nakapaligid sayo. Inalagaan rin kita at pinahalagahan at alam ko yun dahil lagi mo iyong sinasabi. At pinaramdam ko yun sayo ng buong puso, walang pagkukunwari. Ngunit kung tatanungin ko ang sarili ko ngayon kung minahal nga ba kita hindi ko alam ang isasagot ko.

Pangalawang beses na akong nagpaalam sa iyo. Sa unang pagkakataon pareho tayong umiyak ng umiyak gayong hindi ko alam kung bakit ako lumuluha. Ayaw mong mawala ako subalit papaano tayo pagdating ng panahon at wala pa rin tayong maasahang tibay sa isa’t isa? Patawarin mo ako sa gagawin kong paglisan. Sa pangalawang pagkakataon kong nagpaalam sa iyo, nagawa kong ipaintindi sa iyo ang lahat. At sa tingin ko naunawaan mo na rin. Bata ka pa, malayo pa ang mararating mo. Pilitin mong baguhin ang sarili at buhay mo alam kong darating ang panahon magtatagumpay ka. Huwag mo ng aksayahin ang pagmamahal at buhay mo sa isang taong katulad ko na takot ng sumugal. Marami akong gampanin sa buhay. Ikaw wala. Aaksayahin mo ba ang buhay mo ng paghihintay sa wala? Huwag na. Kaya nga nagpaalam na ako. Mas mabuti ng narinig mo mismo sa akin na aalis ako kaysa naman magising ka na lang isang araw na wala na ako at hindi mo na ako mahagilap.

Naiiyak ako at nasasaktan ngayon. Masakit sa akin na magpaalam at lumisan dahil alam kong masasaktan ka ng husto. Subalit ayoko ng patagalin pa ang pagdurusa mo gayong alam ko sa sarili kong hindi tayo pwede at kailanman ay hindi magiging pwede. Marami pa ring luha ang iluluha ko sa paglisan na ito. Subalit wala akong magagawa. Hindi ko man maamin sa sarili ko, alam kong nasasaktan din ako ng husto. Hindi rin naman kasi biro ang isang taon na magkasama tayo. Sana mapatwad mo ako. Huwag mo sanang pabayaan ang sarili mo at ipagptuloy mo lang ang nasimulan mo. Matatagpuan mo rin ang babaeng makakasama mo habambuhay. At magpapasaya sayo ng husto. Salamat sa lahat. Mamimiss kita pero kailangan kong pigilin ang sarili ko. IIyakan din kita ng husto pero kailangan kong piliting tumahan at wag na muling lumuha. Pagod na kasi ako.

Sssssshhhh….
Huwag mo na akong pigilan at piliting tanungin kasi kung tatanungin mo ako kung Mahal kita.

HINDI KO PA RIN MASASAGOT.

Toinks!

Yun lang!

samu’t saring ikot ng buhay ko [??!!..]

Sa tuwing malulungkot ako, iisa lang ang ginagawa ko, magkulong sa loob ng madilim na kwarto. Kasabay nito ang ilang scented candles na nakasindi, at isang malungkot or solemn na kanta. Saka ako iiyak. Hindi ko ito ginagawa para lang mag emote. Paraan ko ito upang makapag release ng stress. Mapaluwag ang loob ko at makahinga ako ng maayos. Pagkatapos nun, okay na ako.

Pero mukhang iba na yata ngayon. Wala na siguro akong mailuluha pa. Kanina lang napaisip ako. Sa dami ng luhang iniluha ko. Sa dami ng dahilan ng mga ito. Mukhang ngayon ko lang naisip na marunong din naman pala akong mapagod. Kung stress at stress lang naman ang pag-uusapan mukhang immune na immune na ako sa kakaiyak. May sumagi sa isip ko, muntik akong mapaiyak, naisip ko sa dami naman ng pagkakataon biglang bigla na lang na ganun ang naramdaman ko. Kasunod nun naisip ko. Kailangan ko ng isang mahigpit na yakap.

Maya maya isang tunog ang narinig ko. May text ako. Kakatuwa, ni hindi naman kasi ako nagloload dahil wala naman akong tinitext. Ang tanging konsolasyon na lamang na nakukuha ko sa telepono kong iyon ay ang mga automatic texts araw araw mula sa ilang kaibigang hindi nakakalimot kahit lagi naman akong walang load. At mangilan ngilang tawag mula sa mga nakakaalala. Bukod pa dun wala na. Kung hindi nga lang siguro necessity para sa communication ang cellphone ngayon baka matagal ko ng itinago sa baul ang 4 year old kong “celepono” na nabili ko pa nuon ng brand new at latest model sa presyong ikinaubos ng ipon ko. HAHAHAHA.

HAHAHAHAHA.  Ito nga ba talaga ang gustong lamanin ng utak ko o taliwas naman dito ang siyang nangyayari sa loob ng puso ko. Ewan. Hindi ko pa rin alam ang isasagot ko diyan. Kamakailan lang biglang bigla nagbago ang buhay ko. Biglang bigla sa isang iglap lang sa paraang ni hindi ko inaasahan at ni hindi pumasok sa kukote ko. Natagpuan ko na lamang ang sarili na nakikipaglaban sa tama at mali. Nakita ko na lamang ang sariling lumuluha na naman (ng pang-isang milyong beses) sa isang bagay na hindi mag sink in sa akin.

Hindi ko malaman kung paano akong aagapay sa buhay ng ganito gayong alam ko naman sa sarili ko na ako mismo hindi ko pa malaman kung paano kong matatag na itatayo ang sarili.  Gumuho ang mga pangarap ko “right in front of my eyes”!.  Subali’t paano ko maatim na pigilin ang pagsibol ng isang kaluluwang sadyang itinadhanang italaga sa akin ang paglilingap. Minsan pa, isang mabigat na desisyon ang aking pinagpasyahan. Pipilitin kong umagapay sa anumang paraang alam ko at kakayanin ko.

…breathless…

I had  a dream
We were walking along a beach
hand in hand
laughing, talking.
I turned to face you…
holding your face in my hands.
Looking deep into your eyes.
Our lips engage in a kiss.
Passionately our tongues touch.
Breathing each other’s breath.
Becoming one for a short moment.
Then, as sudden as the dream began…
It ended, and I lay there…
Breathless…

Lesbians, Femmes… and ME

I graduated from their world one year and three months ago. Told myself this was not the place I belong to,  not the kind of persons I should hang out with and not the  world I should see myself in. I don’t mean to belittle or underestimate my fellows yet it’s just that I had a bad nightmare from one of their people. So here’s the hitch, my soul has not been over it, not over the dark soul who tormented me. On my call I suppose. Just about three weeks ago I then again found myself inside a new friend’s car with lesbians around me, driving along Quirino Hi-way Nova bound to UP Diliman. It was a fine Saturday afternoon that the gang decided to have some fun inside the UP Campus. Isaw Isaw galore!

 

Her name is M_e 

A 28 year old who works at Globe Telecom. She’s a newly promoted Senior Analyst and is working her ass off for the said position. We met around May last year at a common friends’ house and then begins our friendship that we both found cool for people like us who belongs to someone else yet. She has a girlfriend, I have a boyfriend and we’re friends.

 

Her name is  Z_r_t_

Another 28 year old fellow if Im not mistaken. She drill and blast! A geologist to make it clear. She goes around every mountain all around the Philippines to study about every rock they get for Philex Mining Company, if I got it right. She’s cool and very witty. Must be  NIKE fan. A UP Grad who looks more like a girl than a lesbian. Wink at you! Miss Z!, teehee!

 

Her name is  C_m_l_e

Maybe at the age of 27. A very locquacious person. Cracks jokes too well and laughs about every funny thing she hears. My Senior Neophyte. Haha! the gang said she’s been such for 15 years yet on exaggeration! I think she’s an architech. That I am not sure. But then I still cannot conclude on that. She must be a genius as I could see. Very cute. A bit stubborn. and energetic. She makes coffee for everyone too well, of course that would also be part of my training as a junior neophyte. Wink***

 

Her name is A_m_e

A 28 year old sexy lady. Drives a red/maroon honda VTEC and works at Glaxo Smith Kline on her might. She’s one hot momma on her delight. Very cheerful  and witty and a girl of glam and style. Classy and demure with a very funny side. Miss A_m_e  as I call her. And the gang yelled with a big surprise for having me call her that way.  Trublu bratinella no guy could over rule. She got the groove baby!?..

 

Her name is L_n

A 23 year old UP Stats Professor. Drives a blue car and lives at an apartment at Teacher’s Village. Her family lives in Catanduanes and goes home every christmas season as I heard. When all of us we’re laughing out loud and keeping ourselves up  with cigar and coffee. She’s right there sipping her chocolatte and checking her students’ exams silently sitting on a couch. Very pretty, intelligent and cool I must say. Ma’am L_n silently indulge herself with silence, silence… and paperworks.

 

And my name is ANGEL

A 24 year old cheerful girl who was newly welcomed by the gang as a junior neophyte. Trying to make new friends. Keeping up a good spirit and standing firm amidst every problem the comes my way. Crazy, boring, psychotic.

 

That’s them.. and then ME…

 

The encounter with them that fine Saturday afternoon was fun. We went to UP Diliman to buy some “isaw” barbeque and “atay” to feast on as we sat down the carabao grass at UP Campus Oval. We laugh about everything we talk about knowing that it was my first to be with the gang doing some sort of petty talks and countless laughs. Second stop is  at Starbucks Matalino branch just at the back of Quezon City Hall. Ma’am L_n has to check her student’s exams and the rest of us Miss Z. Miss M. and Miss A.  indulged ourselves with cigar and coffee outside at the smoking area.

After countless laughs and funny punchlines we head off to our third stop at Katip’s Bar and Grill at Katipunan to attend that some sort of live band concert sponsored by UP Mining Engineering Society and Philex Mining Corporation at a cost for reasons I was not certain of. After listening to some unknown bands with two bottles of san mig light and not seeing Silent Sanctuary or Stonefree either at the event, we went bored and head off. 

The playful Miss A. suddenly decided to forcefully pick up Miss C. at Metrowalk who was with her gay friends at a billiard hall at the said place. So then we picked her up when suddenly Miss Z told us she wants to meet pretty girls we could hang out with. After an endless search we found no one and we decided to head off to Music 21 at Timog Ave.  A few steps away as Miss A drive along a Mitsubishi Delica bump her car at the back side. We went out and checked for the damages and found none, went back and checked again and found the damages of the car.

 Commotions came up and we found ourselves fighting with 10 semi bald guys and a bald chinese looking guy who apparently was the driver’s friend and was just trying to scare us away so we won’t be asking for the car’s damages. He was called BARNEY. Ugly, boastful and rude. Not the type of guy girls would like to hang out with coz he has this oozing ounces and dosages of air in his head. Haha.  Then we found ourselves inside Police Station 10 at Kamuning until around 5am settling the damages formally.

After hours of waiting  around 7am we head off home like zombies with a pale look on our faces. Oh and by the way, my dear M_e has to get to her officee at 9am. Geez!

Gusto kong maging $$$(NURSE)$$$

Gusto kong bumalik sa pag-aaral.  Ang pangarap na makatapos ng pag-aaral ang talagang gusto kong matupad bago man lang ako pumanaw at kainin ng lupa. Yun bang maipagmalaki ko sa sarili ko na degree holder ako. Hindi ko natapos yung course ko nuon sa PNU (Philippine Normal University) na education. Namatay kasi ang tatay sa kasamaang palad kaya napilitan akong tumigil. Second year lang ang inabot ko. Mura lang ang tuition fee dun, wala pang isang libo kaya kung iisipin ko ngaun nakakapanghinayang na hindi ko natapos ang kurso ko. Sa totoo lang ayaw kong maging teacher/educator/guro, kaya lang iyon ang gusto ng tatay kaya yun ang kinuha ko. Saka isa pa mura nga ang tuition fee sa nasabing unibersidad kaya yun ang pinasukan ko. Mula ng magkatrabaho pinangarap ko na talaga ang makabalik sa pag-aaral at tustusan ang sarili ko. Medyo mahirap nga lang sumabay kasi may mga ibang bagay na dapat unahin.

 

Paborito kong subject yung Psychology nung college. Wala lang nasabi ko lang. Kaya last year nung akala ko makakapagenroll ako yun ang gusto kong course. At wala lang din basta gusto ko yung course na yun. Tuwing tatanungin ako kung bakit yun ang gusto kong course ang sagot ko lang eh “kasi psychotic ako” hehe. Excuse me po sa mga psych grads student and majors jan. Personal na rason ko yun. Howkei? Mabalik tayo, nagbago na naman ang ihip ng hangin. Last week kasi  napanuod ko yung CAREGIVER (OO na! jologs na kung jologs) Sa london sila caregivers at kumikita sila ng “Pounds” Wowza! Isipin mo na lang ang palitan nun sa peso. Malaki talaga. Ooopsies! Howkei, isipin mo ng mukhang pera ako pero isipin mo na rin ang mahal ng bilihin ngayon, mahal na rin ang gas (kahit wala akong kotse) at mahirap na talaga ang mabuhay lalo na kung salat ka sa salapi.

 

Ang outcome, GUSTO KONG MAGING NURSE.  Una, marami na ang nakapagsabi sa akin na hindi siya ganun kamahal, mas mahal pa daw ang HRM. (na course ngaun ng kapatid ko kaya nga namumulubi ako eh) Pangalawa, maraming job opportunities na kahit saaang lupalop ka mapadpad eh tiyak na may trabaho ka at kikita kang talaga. Pangatlo, gusto kong umalis ng bansa para naman matustusan ko ang pag-aaral ng iba ko pang kapatid na sa tantiya ko six years from now eh dapat makagradweyt na silang tatlo ng college. (makikilala nyo sila next time) Trenta anyos na ako by then at yun pa lang yata ang pagkakataon ko para makapag-asawa. Kung may magkakamali pa. Wooshoo! At pang-apat,  at huling dahilan kung bakit gusto kong maging nurse, eh mas malaki ang kikitain ko abroad at palagay ko naman eh kaya ko yun. haha. Dangan nga lang ang sabi ng aking KAIBIGAN na lilipad na papuntang Canada next year kung gusto ko daw mag-abroad ipatanggal ko daw yung tattoo ko sa likod. Tsk! Tsk! Patay! Masakit kaya yun! 

 

Palagay nyo? 

Tama kaya yung gagawin ko?

announcement

Siya si Jaycee Emmanuel. Hindi ko siguradong pangalan. Pinanganak nuong January sa hindi ko matandaan petsa ng kasalukuyang taon.  Almost eight months na ang batang ito. Pero sa turing nyo? Muka bang ganun pa sya kabata? Kita nyo naman ganyan pa kaliit computer keyboard na kaagad and hawak. Ano kaya magiging future nya? Doctor? Engineer? Engineer? Doctor? o Parlorista? Ho may Gad! hindeeeeeee!!! Eh di gumuho lahat ng pangarap ng INA nya (yung may hawak sa kanya sa pektyur) na shempre camera shy at malamang eh nasa larawang ito na hindi kita ang ulo. Tama ba BATLA??!!..

Kanina ko lang nabasa yung announcement sa bulletin, bibinyagan na siya sa katapusan. ‘Nak ng tinapa! Madadagdagan na ulit ang inaanak ko at madadagdagan na naman ang bilang ng mga bata sa mundo na may walang kwentang ninang. (kausap mo ba ako?!..) at ‘nak ng tuyo daing at dilis hindi man lang ata ako naisipang i-text ng nanay netoh ah! hmmm .. teka! nasabi na pala saken nung naka-chat ko si BESTFRIEND BATLA. Sana makarating ako dito. Tagal na rin kaming di nagkikita eh, tiyak maraming kwento toh. At shempre im looking forward to meet Batla’s “BABY UNGGOY” dun sa kanila gaganapin ang laklakan e-este inuman e-este salu salo after ng binyag. Sana andun din yung isa pa naming friend na batla din. May atraso pa ako dun, di lang naman ako naka-attend sa binyag ng baby nya nung May. Kita mo na walang kwentang ninang talaga. Ano kayang magandang regalo? Palagay mo? hmmmm…

at the beginning

Nagkita kami ng KAIBIGAN kahapon, as usual sa dating tambayan. TRINOMA. Rich kid kasi itong kaibigan ko. Shempre kapag niyaya ako nito lagi akong libre. Alam mo na, isa akong maralitang maglulupa.  At naiindntindihan nya yun. Ayun, bigla atang nag senti mode ang kaibigang kong ito heto raw yung kanta nya para sa akin. Ewan ko ha! Pero naging soundtrack din ata toh nung isang commercial ng MILO nuon (may bayad ba ang plugging?..) tsk! Memory Gap!

 

Eto yung lyrics:

(Disney’s Anastacia – Richard Marx and Donna Lewis)

AT THE BEGINNING

We were strangers
Starting out on a journey
Never dreaming
What we’d have to go through
Now here we are
And I’m suddenly standing
At the beginning with you

No one told me
I was going to find you
Unexpected
What you did to my heart
When I lost hope
You were there to remind me
This is the start

Life is a road
And I want to keep going
Love is a river
I wanna keep flowing
Life is a road
Now and forever
Wonderful journey

I’ll be there
When the world stops turning
I’ll be there
When the storm is through
In the end I wanna be standing
At the beginning with you

We were strangers
On a crazy adventure
Never dreaming
How our dreams would come true
Now here we stand
Unafraid of the future
At the beginning with you

Life is a road
And I want to keep going
Love is a river
I wanna keep flowing
Life is a road
Now and forever
Wonderful journey

I’ll be there
When the world stops turning
I’ll be there
When the storm is through
In the end I wanna be standing
At the beginning with you

I knew there was somebody somewhere
Like me alone in the dark
Now I know my dream will live on
I’ve been waiting so long
Nothing’s gonna tear us apart

Life is a road
And I want to keep going
Love is a river
I wanna keep flowing
Life is a road
Now and forever
Wonderful journey

I’ll be there
When the world stops turning
I’ll be there
When the storm is through
In the end I wanna be standing
At the beginning with you

Life is a road and I wanna keep going
Love is a river I wanna keep going on….
Starting out on a journey
Life is a road and I wanna going
Love is river I wanna keep flowing
In the end I wanna be standing
At the beginning with you.

 

 Bow!?..