Bitbit ang kakarampot na lakas na loob tuloy tuloy akong pumasok at ni hindi na lumingon. Habang naglalakad patungo sa Bldg. 1 sinabi ko sa sarili ko na dito ko uumpisahan ang panibagong buhay… NG MAG-ISA… musmos man at animo’y walang muwang sa mundo alam ko na nuon kung anong mas nararapat na gawin. Narinig ko pa nga ang chime bell nuon na inakala kong piano. Naisip ko tuloy “may piano lessons pala dito, at sobrang lakas” dinig sa buong lugar na ganun kalawak at kalaki.

Higit kumulang dalawa o tatlong oras akong naghintay sa office nuon. Nanginginig na ako sa ginaw ng isang madre ang kumuha sa amin nung kasabay ko na FIRST YEAR din. Aliw na aliw ako sa disenyo ng bawat gamit sa buong gusali. Pareho- pareho at iisa ang kulay, pantay na pantay pa ang pagkakaayos sa disenyong nakaaaliw. Pagpasok ko sa dorm ilang maiitim na bata na may katamtaman laki ang lumapit sa akin at nagtanong “Ate anong pangalan mo?” Sumagot naman ako. Maya maya pa isang bata na naman ang nagtanong ” JO.. JO.. anung basa sa apelyido mo? JO-LE JO-LE??? ay parang JOLEN!” sabay tawanan ng malakas ang iba pa. Hindi na ako nagsalita pang muli. Naisip ko… iilang oras pa lamang akong naruroon kahihiyan na agad ang inabot ko, sabay bawi sa naisip at nasabi ko na lang sa sarli.. “langhiya kayo! may araw din kayong lahat sa akin…”

First time ko sa klase ng araw ding iyon isang kaibigan ang nakilala ko. English ang first period namin nuon. Nakakagulat na sa mga sandaling yun isang tao lamang ang nakakuha ng atensyon kong kanina pa lipad ng lipad kung saan. Isang batang kasing gulang ko, kayumanggi, may biloy sa magkabilang pisngi, may makapal na salamin sa mata at hippy kung kumilos ang lumapit sa akin at nagpakilala. Pakiramdam ko nuon maswerte ako dahil nakakilala agad ako ng kaibigan. At sa ganun nag-umpisa ang musmos naming pagkakaibigan.

Naging malapit kami sa isa’t isa. Palibhasa bagong salta at inosente sa kung anuman ang kalakaran duo’y inakala kong ayos lamang ang lahat. Makalipas ang isang buwan kung hindi ako nagkakamali nagkaroon ng EXAMS FOR RESECTIONING na magtatalaga sa amin sa nararapt na pangkat para sa bawat mag-aral. Isang liham ang ipinaabot ko sa isang kamag-aral para sa nasabing “malapit kong kaibigan” na pinag-ugatan ng isang mabigat na suliranin kong maituturing ng mga panahong iyon.

Lunchtime. Sa hindi ko na maalalang araw at oras isang kagimbal gimbal na pangyayari ang tumambad sa akin. Hindi ko pa nauubos ang nakahandang pagkain sa harap ko ng kunin ng HELPING SISTER namin ang atensyon namin lahat. Isang liham ang binasa nya ng ubod lakas sa aming lahat. Ilang sandali pa namalayan ko na lamang ang sarili na nanginginig ng husto at umiiyak. Liham na ukol para sa “malapit kong kaibigan” ang binabasa ng helping sister namin ng mga oras na yun.

Sari saring pangungutya ang aking narinig. Hindi lamang isa kundi marami pang iba ang tumuligsa sa akin. Ilang helping sisters din ang nagsermon at nag-paiyak sa akin ng mga panahong iyon. Para akong nakaharap sa husgado sa tuwing tatanungin nila ako at pagagalitan ukol sa isyung iyon. Maging sa dalawa pang madre na kinailangan kong harapin ay nakatanggap ako ng masasakit na salita na animo’y isa akong kriminal na kinukutya sa isang maliit na kasalanang hindi ko inakalang kasalanan pala at mahigpit na ipinagbabawal. Pinagbawalan nila akong lumapit o makipag-usap sa nasabing “malapit kong kaibigan” at pinagbantaan nila akong iki-kick out kapag nakitang nakikipag-usap o kasama ng huli. Sinunod ko sila mabigat man ito sa kalooban sa takot sa nakaambang panganib sa akin.

Mula nuon ay hindi ko na ginawang lumapit o makipagusap sa nasabing kaibigan. Sa tuwing makakasalubong ko pa nga siya tumatakbo akong pabalik o di kaya’y lumilipat ng daan huwag lamang mapalapit sa kanya. ang pangyayaring iyon ang nagbigay sa akin ang naging mitsa at ugat ng samut’ saring sama ng loob na naranasan ko sa apat na sulok ng institusyong iyon. Kaunting pagkakamali lamang ay tiyak na isang malawakang panghihiya na naman ang daranasin ko. Masakit para sa akin ang lahat ng iyon subali’t pinilit ko itong tiisin alang alang sa pangarap na pinanghahawakan at mga magulang na umaasang makakatapos ako sa paaralang iyon. Idagdag na rin dito ang pride kahit pa nga kung tutuusin napakabata ko pa nuon.

Ilang taon pa ang lumipas hanggang sa nakapagtapos ako ng highschool ay hindi ko na nagawang makipag-usap pa sa nasabing kaibigan. Sa ngayon hindi ko rin alam kung ano ang nasasaloob nya. Marahil isa sa mga araw na ito muli ko syang makakasama at magkakausap.

pagmulat ng mata
langit nakatawa
sa batibot, sa batibot

tayo nang magpunta
tuklasin sa batibot
ang tuwa, ang saya

doon sa batibot
tayo na,tayo na
mga bata sa batibot
maliksi,masigla

dali, sundan natin
ang ngiti ng araw
sa batibot, sa batibot

tayo nang magpunta
tuklasin sa batibot
ang tuwa, ang saya

doon sa batibot
tayo na,tayo na
mga bata sa batibot
maliksi,masigla (2x)

…this is my parents love song…

You say it would be better
If we stopped seeing each other
If you had only met me first
When you were free
‘Cause now you’ve got commitment
I should not expect things from you
That you can’t give to me
Oh, but baby, can’t you see

I can’t say goodbye to you
No matter how I tried
You’re such a part of me
Without you, I would die
Deep, in the heart of me
I know that you and I
Were meant to be be together
I can’t tell you goodbye

Neither of us planned
That we would fall in love this way
But since we did
Why should we be apart
Sometimes, some things happen
That can never be explained
Now, it’s too late for me
I’ve already given you my heart

I can’t say goodbye to you
No matter how I tried
you’re such a part of me
Without you, I would die
Deep, in the heart of me
I know that you and I
Were meant to be be together
I can’t tell you goodbye

Who knows why we choose
When we choose the ones we love
Who knows why we do the things
We do when we’re in love
I know that you’re a decent man
And you try to do what’s best
But how can I forget
All the feelings we have shared

I can’t say goodbye to you
No matter how I tried
You’re such a part of me
Without you, I would die
Deep, in the heart of me
I know that you and I
Were meant to be be together
I can’t tell you goodbye

(You and I were meant to be, forever)
I can’t tell you goodbye

Maglilinis ako ng aking kwarto
Na punong-puno ng galit at damit
Mga bagay na hindi ko na kailangan
Nakaraang hindi na pwedeng pagpaliban

Oohh… Oohh…

Mga liham ng nilihim kong pag-ibig
At litrato ng kahapong maligalig
Dahan-dahan kong inipon
Ngunit ngayo’y kailangan nang itapon

CHORUS
Di ko na kayang mabuhay sa kahapon
Kaya mula ngayon, mula ngayon

May jacket mong nabubulok sa sulok
Na inaalikabok na sa lungkot
May panyong ilang ulit nang niluhaan
Isang patak sa bawat beses na tayo’y nasaktan

REPEAT CHORUS

Mula ngayon

Ala-ala ng lumuluhang kahapon
Dahan-dahan ko na ring kinakahon
Natagpuan ko na ang tunay kong ligaya
Lumabas ako ng kwarto’t naroon siya

Magpapaalam na sa ‘yo ang aking kwarto (4x)
Magpapaalam na sa ‘yo(3x)
Magpapaalam na sa ‘yo ang aking kwarto

Prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt!!!!!!

Time out! Ayoko na!

Madalas kapag inaabot ako ng topak hindi ko alam kung anong gusto kong gawin sa isang araw, matutulog, magcocomputer, lalabas, makikipagkwentuhan, maglilinis ng bahay, maliligo, kakain, magkakape or milo (Oo matigas ang ulo ko) , kakain ng pandesal, maglilinis ng bahay, sisiyasatin lahat ng mga kung anik anik na meron ako sa bahay, uupo, tatayo, magkakamot ng ulo. Sssshheeeesssssshhhh! Andami! Nakakalito!

Minsan kapag naiisip kong ilang buwan na pala akong “stuck” sa bahay para bang nakakaramdam ako ng lungkot. Oo, naiisip ko ang buhay dalaga, outgoing (kasi laging asa labas, in short, layas) hypher, active, superb ang energy at walang kapaguran… tsk! tsk! teka parang iisa lang ang ibig sabihin ng mga huling salitang yun ah? . Malakas ang topak sa utak at kung ano ano lang ang gustong gawin. Haizt! Naisip ko na lang, wala pa lang espesipikong tinatahak ang buhay ko (naks! anlalim! hehe…)

Ilang mga bagay ang aking napagtanto, ngayon ngayon lang.

Kung minsan hindi mo alam kung anong gusto mo sa buhay mo. At madalas hindi mo alam ang gusto mong gawin. Lumulutang ang utak mo na para kang high sa kung anong cough syrup na meron sa bahay nyo.

Hindi mo malaman kung ano ang ikikilos, sasabihin, gagawin at susundin. Lutang ang kaluluwa mo at  para kang may isang drum na tubig sa utak na hindi naman kailangan, dagdag bigat lang, pero wala namang laman.

Wala ka ring pakialam sa kung anong meron at wala ka. Kung ano lang ang matira at kung anong meron ka, then deal with it! choices are, you have too much, or too less?!. tama ba yun?  Nyemas! at naramdaman ko na lang na sa mga oras na ito eh namamanhid yung binti ko, grrr…. linsyak na to kanina pa ako pinahihirapan! nak ng tokwa o!

Kung nalulungkot ka o kung ano pa man hindi mo alam, isa lang ang sure ka, bored ka as in bored! with e at d. Sagad hanggang buto ang pagkainip mo at walang makakapag pawala nito kundi kape at pandesal sa ganap na ika walo ng gabi, haha… ( wala bang taho jan?)

Sa mga oras na ito, nakaisip  ako ngscientific name na  itatawag sa sakit kong ito…BOREDOM… bored lang ako.

Sana bukas wala na to.

Sana…

May 13, 2009, Miyerkules, halos dalawang linggo na rin ang nakakaraan nagpaultrasound ako mga dakong alas diyes ng umaga. Twenty minutes after nalaman ko mula sa papel na ibinigay nila sa akin na Breech ang Fetal Presentation ng anak ko, in short, suhi. Hindi nalaman ang gender ng bata dahil nga sa posisyon nya sa tiyan ko. Okay naman kung tutuusin ang bata dahil active naman ang movement niya at ayos rin ang heartbeat, dangan nga lamang hindi pa siya nakapwesto ng maayos. Nagalala ako, pero sabi naman ng nanay umiikot pa naman daw yun, at pwede nga raw ipaayos dun sa midwife na nagpaanak sa ate ko.

Nitong nakaraang dalawang linggo lagi na akong maysakit. Hindi makabangon, may ubo at sipon, lagi pang sumasakit ang tiyan ko sa hindi ko malamang dahilan. Ewan, wala naman akong mapagtanungan kung bakit. Ayoko kasing lumabas ng bahay or dumalaw sa nanay ko dahil sa mga nakakabwisit na puna ng puna sa akin kapag nakikita nila ako, kung ano anong mga sinasabi. Hindi man lang yata nila naisip na maramdamin ang buntis. Haizt! Kainis! Bakit ba may mga taong napaka manhid? Grrrrr….

Heto ang ilan sa aking mga recent posts courtesy of ASMSI (www.asmsi.org.ph)

Mon Mar 24, 2008 1:26 pm

Namimiss ko na yung mga taong dating nagpapasaya at nagpapagaan ng pag-ikot ng buhay ko. Mga nilalang na walang sawa sa pagtawa ng pagtawa. Ilang months na akong puro trabaho… trabaho.. trabaho… Hindi ko naman pwedeng ipagsawalang bahala ang mga obligasyon ko sa buhay pero sana man lang may kaunting appreciation mula sa mga taong pinagbubuhusan ko ng lahat ng pagsisikap na ito. Ang nakakalungkot lang patuloy ang pagtaas ng demand nila, hindi man lang ata nila nakikitang nahihirapan ako, kaso… ang tanong, naiisip man lang kaya nila yun?Fri

Apr 11, 2008 2:49 pm

Dear,

if i were given this chance to be a guy for a day, i’d probably…

…participate in a drag race

…kick my ex off his butt

…befriend my crush and fish information about me

…ask the prettiest of my girl friends out on a date

…wear a basketball jersey

…walk topless under the rain

…go home and tell Mom I’m his youngest SON

…dress like justin timberlake or Ne-Yo

…kiss one of my gay friends

…make out with the hottest chick

…make her fall so deeply in love

…and lastly,

…break her fall.

Tue Jun 17, 2008 2:54 pm

Dear,

Nilalamon ako ng lungkot, nagpalamon naman ako!, huhu…
Ang saklap naman! Down and sistema ko ngayon.
Kelan ko kaya maayos ito?
Tsk! Tsk!

Tue Jul 22, 2008 12:56 pm

Dearest;

Aalis na rin pala ang Pareng Mhike ko. Ayun at susunod pala sa aking Kaibigang si Kakoii. SAna maging okay sila duon. Maalala sana nilang magpasalubong ng noodles na masarap mula sa mga Japon. Siya nga pala. Malapit na ang haberday ko. Sana maging okay naman yun. Tumatanggap nga pla ako ng mga gifts, CASH or IN KIND mula next week hanggang August 17th . Hintay ko na lang kung may makakaalala.

(Paalala sa AUGUST 1 and bertday ko!?.. nyak!… nyak!…)

Hirap pla ng tumatanda na nagiging demanding.

Yun lang!?..

Fri Aug 08, 2008 8:17 am

Dearest;

Triple 8 ang araw na ito. Lucky number. Sana lucky day din para sa akin. Marami akong dapat na paghandaan this month at sa mga susunod pa. Kailan kaya ako magiging handa para sa lahat? Mahirap ng mangapa. Delikado. Sana ayos lang ang lahat. Wag sanang mauwi sa wala ang lahat ng mga pagsisikap at paghihirap ko. May tiwala naman ako sa kanila. Saka sinasamahan ko palagi ng dasal. Lakasan lang ng fighting spirit to! OK na!

Fri Nov 14, 2008 1:58 pm

Dearest;

Kung may magagawa lang ako para hindi ko siya masaktan gagawin ko. Pero kahit ano pa man ang gawin ko. Masasaktan pa rin sya. Ako, hindi ko man maamin sa sarili ko na mas nasasaktan ako alam ko na ilang buhos ng luha na naman ang papatak mula sa mga mata ko. Alam kong hindi pwede kaya hindi na namin ito dapat pang paigtingin dahil kung hindi pareho lang kaming masasaktan ng husto.

Tue Nov 25, 2008 9:48 am

Dearest:

“The heart hides what you can’t say, but the eyes say what the heart tries to hide. It would hurt less to hear a sounding goodbye than hear a stay and see the eyes lie.”

Thu May 14, 2009 8:13 pm

Dearest;

Sa wakas nakabalik na rin ako! Hindi man siguro madalas pero babalik balik pa rin. Birthday ng ANGEL ko kahapon. 20 plus na siya! Hehe… Magkasama naman kami kahapon sa mall bumili ng ilang bagay at gifts na rin. Hindi na kami naghanda kasi nagouting naman kami nung monday kasama buong family niya at mga pamangkin, ako nga lang ang sabit dun eh! Harr…harr.. sabi pa nga ni Papa Bear (in-law ko) malaki na raw pala ang pamilya niya. Naalala ko tuloy ang aking TATAY may isang pagkakataon din nuong buhay pa siya na sinabi niya yun parehong salita na yun.

Siyanga pala medyo lumalaki na daw ako ngayon. Alam mo na buntets! wahehe…five months on the way na ako. Sa June 02 six months na. Nagpaultrasound na din kami kahapon ayun ang junakis ko matigas ang ulo akalain mo ba namang suhi siya (Breech Fetal Presentation) pero okay naman daw siya active at maayos ang heartbeat so malamang eh healthy siya. Sayang nga lang hindi pa nalaman kung gurl or boy ba? suhi nga kasi.

Medyo nagalala naman kami kasi baka macaesarian ako. Ang mahal nun! Saka isipin ko na lang na hihiwain ako sa tiyan! Inay ko po! Matagal pa naman ang recovery nun. Masakit at mahal in short. Pero sabi naman ng NANAY ko madadaan pa naman daw yun sa alaga saka iikot pa naman daw yun at aayos ng puwesto. Sana nga makuha sa pihit eh. Pagdasal mo ko ha?

Yung mga nagulat sa kinuwento ko sayo sabihin mo na lang ganun talaga. Saka mag 25 na ako by August eh, mabuti nga at nakahabol pa. Hehe..

Dito na lang!
Ingat!

Hehe.. Etong latest lang yata ang post kong matino. Latest kasi anong petsa pa nung huli akong nagpost. Ayun back on trach, return of the comeback! Adios!

“The heart hides what you can’t say, but the eyes say what the heart tries to hide. It would hurt less to hear a sounding goodbye than hear a stay and see the eyes lie.”

Isang sapul sa pusong forwarded quote mula sa isang matalik na kaibigan. Natagpuan ko na lamang ang sariling nagiisip kung ano nga ba talaga ang nararamdaman ko. Baka nga nasasanay lamang ako na kasama ka palagi kaya akala ko hindi na ako mabubuhay ng wala ka. Oo, alam kong marami tayong masasayang alaala pero alam ko sa sarili kong hindi sapat yun para lang masabi ko sa sarili ko na “MAHAL KITA” Hindi ikaw ang unang taong nakasama ko. Masasabi kong dalawang beses na akong nagmahal ng sobra ngunit hindi ko masasabing ikaw ang pangatlo. Takot na ako. Hindi na ako makapagbuhos ng pagmamahal mula pa nung isang taon ayon sa paniniwala ko. Kung tutuusin hindi ako nagkulang sayo. Pinilit kong yakapin lahat ng nakapaligid sayo. Inalagaan rin kita at pinahalagahan at alam ko yun dahil lagi mo iyong sinasabi. At pinaramdam ko yun sayo ng buong puso, walang pagkukunwari. Ngunit kung tatanungin ko ang sarili ko ngayon kung minahal nga ba kita hindi ko alam ang isasagot ko.

Pangalawang beses na akong nagpaalam sa iyo. Sa unang pagkakataon pareho tayong umiyak ng umiyak gayong hindi ko alam kung bakit ako lumuluha. Ayaw mong mawala ako subalit papaano tayo pagdating ng panahon at wala pa rin tayong maasahang tibay sa isa’t isa? Patawarin mo ako sa gagawin kong paglisan. Sa pangalawang pagkakataon kong nagpaalam sa iyo, nagawa kong ipaintindi sa iyo ang lahat. At sa tingin ko naunawaan mo na rin. Bata ka pa, malayo pa ang mararating mo. Pilitin mong baguhin ang sarili at buhay mo alam kong darating ang panahon magtatagumpay ka. Huwag mo ng aksayahin ang pagmamahal at buhay mo sa isang taong katulad ko na takot ng sumugal. Marami akong gampanin sa buhay. Ikaw wala. Aaksayahin mo ba ang buhay mo ng paghihintay sa wala? Huwag na. Kaya nga nagpaalam na ako. Mas mabuti ng narinig mo mismo sa akin na aalis ako kaysa naman magising ka na lang isang araw na wala na ako at hindi mo na ako mahagilap.

Naiiyak ako at nasasaktan ngayon. Masakit sa akin na magpaalam at lumisan dahil alam kong masasaktan ka ng husto. Subalit ayoko ng patagalin pa ang pagdurusa mo gayong alam ko sa sarili kong hindi tayo pwede at kailanman ay hindi magiging pwede. Marami pa ring luha ang iluluha ko sa paglisan na ito. Subalit wala akong magagawa. Hindi ko man maamin sa sarili ko, alam kong nasasaktan din ako ng husto. Hindi rin naman kasi biro ang isang taon na magkasama tayo. Sana mapatwad mo ako. Huwag mo sanang pabayaan ang sarili mo at ipagptuloy mo lang ang nasimulan mo. Matatagpuan mo rin ang babaeng makakasama mo habambuhay. At magpapasaya sayo ng husto. Salamat sa lahat. Mamimiss kita pero kailangan kong pigilin ang sarili ko. IIyakan din kita ng husto pero kailangan kong piliting tumahan at wag na muling lumuha. Pagod na kasi ako.

Sssssshhhh….
Huwag mo na akong pigilan at piliting tanungin kasi kung tatanungin mo ako kung Mahal kita.

HINDI KO PA RIN MASASAGOT.

Toinks!

Yun lang!

Pero mukhang iba na yata ngayon. Wala na siguro akong mailuluha pa. Kanina lang napaisip ako. Sa dami ng luhang iniluha ko. Sa dami ng dahilan ng mga ito. Mukhang ngayon ko lang naisip na marunong din naman pala akong mapagod. Kung stress at stress lang naman ang pag-uusapan mukhang immune na immune na ako sa kakaiyak. May sumagi sa isip ko, muntik akong mapaiyak, naisip ko sa dami naman ng pagkakataon biglang bigla na lang na ganun ang naramdaman ko. Kasunod nun naisip ko. Kailangan ko ng isang mahigpit na yakap.

Maya maya isang tunog ang narinig ko. May text ako. Kakatuwa, ni hindi naman kasi ako nagloload dahil wala naman akong tinitext. Ang tanging konsolasyon na lamang na nakukuha ko sa telepono kong iyon ay ang mga automatic texts araw araw mula sa ilang kaibigang hindi nakakalimot kahit lagi naman akong walang load. At mangilan ngilang tawag mula sa mga nakakaalala. Bukod pa dun wala na. Kung hindi nga lang siguro necessity para sa communication ang cellphone ngayon baka matagal ko ng itinago sa baul ang 4 year old kong “celepono” na nabili ko pa nuon ng brand new at latest model sa presyong ikinaubos ng ipon ko. HAHAHAHA.

HAHAHAHAHA.  Ito nga ba talaga ang gustong lamanin ng utak ko o taliwas naman dito ang siyang nangyayari sa loob ng puso ko. Ewan. Hindi ko pa rin alam ang isasagot ko diyan. Kamakailan lang biglang bigla nagbago ang buhay ko. Biglang bigla sa isang iglap lang sa paraang ni hindi ko inaasahan at ni hindi pumasok sa kukote ko. Natagpuan ko na lamang ang sarili na nakikipaglaban sa tama at mali. Nakita ko na lamang ang sariling lumuluha na naman (ng pang-isang milyong beses) sa isang bagay na hindi mag sink in sa akin.

Hindi ko malaman kung paano akong aagapay sa buhay ng ganito gayong alam ko naman sa sarili ko na ako mismo hindi ko pa malaman kung paano kong matatag na itatayo ang sarili.  Gumuho ang mga pangarap ko “right in front of my eyes”!.  Subali’t paano ko maatim na pigilin ang pagsibol ng isang kaluluwang sadyang itinadhanang italaga sa akin ang paglilingap. Minsan pa, isang mabigat na desisyon ang aking pinagpasyahan. Pipilitin kong umagapay sa anumang paraang alam ko at kakayanin ko.